तो

नुकतीच सत्तरी पार केलेला
एक पोरसवदा म्हातारा

आज पुन्हा एकदा, समोरच दिसला

कवळी न लावलेला, केस न पिकलेला

गरज की फॅशन कोण जाणे, पण चष्मा लावलेला

तसा वरचेवर दिसतोच तो,

पण आज थोडा नटलेला वाटला

ओळखीचं स्माइल दिलं

तर तोही प्रसन्न हसला

आज त्याला वेळ असावा बहुधा,

येऊन शेजारीच बसला

‘आज वाढदिवस आहे माझा’

अचानकच तो म्हणाला

मी अभिनंदन केलं, तर म्हणे,

‘माझं कसलं, खरंतर शुभेच्छा तुम्हाला!’

‘पाहिलं नाहीस का,

सेलिब्रेशनसाठी जमाव जमल्येत

लिहून आणलेली भाषणं

नि ठरलेल्या ठेक्यावर कवायतही झाली’

मी थोडा गोंधळलो,

काय बोलावं पंचाईत झाली

‘तुमचं असं कोणी नाही का?’

थोडं वैयक्तिक असं मी विचारलं

थोडा आगाऊपणाच होतोयसं वाटलं

म्हणून पटकन स्वत:ला सावरलं

‘तसं नाही...’ म्हणाला,

‘मुलं आहेत, नातवंडं आहेत,

कोणी इथेच, कोणी परदेशात असतो

पण जवळ असं कोणीच नाही,

त्यामुळे हल्ली मी एकटाच रहातो’

‘येऊन-जाऊन असतात

अधूनमधून आठवण काढतात

अहो प्रत्येकाला आपापला संसार आहे

त्यात आणखी मधे मी आलो की जबाबदाऱ्या वाढतात’

‘कोणी प्रेमानं विचारपूसही करतो

कोणी आदरानं करतो सलाम

सख्खा काय नि सावत्र काय, दोघे माझेच

पण कोणी कसाब झाला, कोणी झाला कलाम’

‘अगदीच वाळीत टाकलं नाहीये मला अजून तरी’

हसून तो म्हणाला,

पण पापणी त्याची ओलावली

थोडी का होईना, पण नाराजी

सुरात त्याच्या जाणवली

‘मी काही करु शकतो का?’

आतून आल्यासारखा माझा प्रश्न आला

गहिवरुन त्याने मिठी मारली

आणि फार काही न बोलता निघून गेला

वळून पाहिलं तर ताठ होता त्याचा कणा

टक्केटोणपे बरेच खाल्ले असतील त्याने

पण सोडला नव्हता बाणा

अप्रूप वाटलं त्याच्या विजिगिषु वृत्तीचं

अन् थोडी लाजही वाटली स्वत:ची

तो पुढे जातच रहाणार,

गरज आहे ती आपण त्याच्या वाटेवर

त्याला साथ देण्याची...

नुकतीच सत्तरी पार केलेला तो,

आज पुन्हा एकदा समोर दिसला...

-अभिजित