ज्येष्ठ विनोदी अभिनेते विजय चव्हाण यांना एका सोहळ्यात मिळालेला जीवनगौरव पुरस्कार आणि त्यानंतर लगेच काही दिवसांनी त्यांचं झालेलं निधन यावरुन सुचलेलं.....
----------------------------
नाही-नाही म्हणता म्हणता तोंडाला रंग लागलाच
नाटकाचा हा वळवळता किडा एके दिवशी चावलाच!
भान हरपून भूमिकेत शिरावं अन् ती भूमिकाच आयुष्य बनावं
आत्मा हे मूळ नि शरीर झाड बनावं, याला जादू नव्हे तर आणखी काय म्हणावं?
तिसरी घंटा कानी येता, पडदा सरसर उघडत जाता
एवढासा पोकळ रंगमंच, अवकाश बनतसे बघता बघता
परकायाप्रवेशाची झिंग अशी न्यारी
डोळ्यांदेखत बदलते दुनिया सारी
शब्दांना ती येता धार, नजरही जाता क्षितिजापार
प्रेक्षकातुनी येता दाद, समाधान ते मिळे अपार
प्रयोगापरि प्रयोग घडले, कधी ढोल, कधी ताशे झडले
‘प्रयोग’च ते... काही चालले, काही पडले
वर्षांमागून वर्ष गेली, काळ्याचे पांढरे झाले
एके दिवशी अचानकच एका सोहळ्याचे आमंत्रण आले
सोहळा तसा फार नवीन नव्हता, पण पुरस्कार हा प्रकार कधी पाहिला नव्हता
आज ती बाहुली हातात आली तेव्हा, अवघा रसिकगण उठून उभा होता
स्टँडींग ओव्हेशनची काही पहिलीच वेळ नव्हती
पण ही मात्र आजवर केलेल्या कामाची पावती होती
अजूनही पुन्हा करु शकतो प्रत्येक भूमिका केलेली
अजूनही मनात उभारी होती, पण गात्रं गलित झालेली
जेमतेम चार शब्द बोललो उभा राहून, नि कसाबसा बसलो खाली
कुठेतरी जाणवलंच, ‘एक्झिट’ची वेळ जवळ आली
प्राण जाईपर्यंत रंगसेवेची शपथ घेतली खरी
पण डोळ्यांसमोर दिसलीच, पुरवून खात आलेलो ती दोन चतकोर भाकरी
पुन्हा एकदा टाळ्या वाजल्या, पुन्हा एकदा आली दाद
तालसुरांचा जणु लागला, परमोच्च त्या क्षणी तीव्र निषाद
तोंडून गेलेला संवाद जेव्हा कडाडून टाळ्या मिळवतो
पुरस्कार पुरस्कार म्हणतात, तो याहून वेगळा काय असतो...
पुरस्कार पुरस्कार म्हणतात,
तो याहून वेगळा काय असतो!
-अभिजित
